''--Rhythm of me--''

ชีวิตห่างหายจากที่ว่างตรงนี้ไปหนึ่งปีเต็มๆ

ก็ย้ายมาเรียนที่ซานดิเอโกแล้ว รู้สึกดีขึ้นกับชีวิต

แต่วันสุดท้ายที่ห้องปฏิบัติการเก่าก็ดีนะ ทุกคนก็ยิ้มแย้มกันดี

คนที่นั่นซื้อกีตาร์เล็กๆให้ด้วย รกห้องเป็นบ้า แต่ก็ขอบคุณ

ไม่เคยเอาออกมาเล่นหรอก เล่นไม่เป็น แต่ดีอะดูใส่ใจดี

 

ย้ายมาอยู่ที่นี่ ก็ได้มาเจอสังคมใหม่

เจอพี่กรวด ผู้ชักนำเข้าสู่มหาลัยนี้ เจอไมค์รุ่นน้องที่มาเรียนด้วยกัน ปีเดียวกัน ทำให้กรูก็แก่ไปเลยทีเดียว

คือสามคนนี้เรียนด้วยกันหมดเลยไง ภาควิชาเดียวกัน

วิชาที่ต้องลงเรียนก็ค่อนข้างหนักหนาสาหัสนะ ไอ้เนื้อหาก็ไม่เท่าไหร่หรอก อ่านเองได้ไง

แต่ไอ้ที่ต้องพูดๆในชั้นนี่ไม่ไหวว่ะ คือไม่อยากพูดอะ บังคับทำไม(วะ)

ก็เอาเหอะ รอดมาได้แล้ว อย่างคาบเส้น อยากใช้ชีวิตชิวๆอะ แต่พอดีเสือกเป็นปริญญาเอกไง

ไม่รู้จะชิวยังไงไหว ขี้เกียจมากเดี๋ยวก็โดนด่าแบบที่เก่าอีก ด่าอย่างกะกูเป็นหมูหมา

ที่นี่ยังไม่เคยโดนด่านะ แต่เคยโดนสงครามประสาท บีบบังคับให้พูด

อะกูพูดก็ได้ เป็นอะไรมากมั้ยฝรั่ง ต้องพูดในชั้นเนี่ยะ

แล้วเป็นอะไรมากมั้ยคนไทย ไม่กล้าพูดเลยไง ให้ตายเหอะ

ไม่รู้จะโทษใครอะ

 

ตอนนี้อยากได้ iphone ไม่รู้วัตถุนิยมรึเปล่า

ตอนแรกก็เฉยๆนะ มีคิดใจในว่า ใช้กันทำไม อะไรของมึง

ตอนนี้เสือกอยากได้ไง อะไรของมึง

น่าได้จริงๆนะ ไปลูบมา มันสุดยอดมาก

ส่วนเหตุผลที่อยากได้

เรื่องเอามาฟังเพลงนี่คงไม่ใช่อะ หน่อมมาก  

เล่นเกมก็มีส่วน ตอนโยกซ้ายโยกขวานี่คงจะมันส์อยู่

เล่นเวปงี้ ทุกที่ทุกเวลา

มี GPS ด้วย ถ่ายวิดีโอ ถ่ายรูปงี้

คือทุกอย่างที่ว่ามา โทรศัพท์มือถืออื่นมันก็ทำได้มาตั้งนานแล้วไง

แต่ไอโฟนสวยกว่า จบ

เริ่มเข้าใจคนไทยที่ฝากให้เพื่อนที่อยู่เมกาหิ้วกลับไปฝาก

แต่ราคามันก็เอาเรื่องอยู่ สองหมื่นห้ามั้งถ้าอยากได้แบบเครื่องเปล่า ถ้าซื้อพร้อมกะรายเดือนก็ราคาเครื่องเหลือเจ็ดพัน

ล่าสุดกับ BB

คือเวลาอ่านช่วยอย่าอ่านว่า แบล็คเบอรรี่ มันไม่ใช่เบอร์นะเว่ย มันต้อง กูจะอธิบายยังไงดี

มันอยู่ระหว่าง แบ กับ เบ อะ ยากไปมั้ย กูก็ว่ายาก แต่พูดแล้วจะเท่มาก กูขอร้อง

 

ด่ากูว่ากระแดะก็ได้ แต่ไหนๆมึงจะซื้อของแพงมาใช้ ก็นะ นิดนึงเหอะ

(เริ่มสัพเพเหระ)

 

คนจีนเว่ย อีกแล้ว คนจีนนี่มันจะมีกลิ่นอย่างนึง กูไม่รู้วากลิ่นอะไร ไม่รู้ว่ากลิ่นตัว หรือเสื้อผ้า

เคยวิเคราะห์กะพี่กรวดกะไมค์ว่า อาจจะเป็นเพราะเวลามันทำกับข้าวกัน อารมณ์เดียวกะคนไทย กลิ่นทะลุทะลวง

แต่มันคงใส่ชุดนั้นทำกับข้าว แล้วก็ออกมาเรียนมาแลปกันเลย(มั้ง) ช่างเหอะ

ก็คือได้กลิ่นมาตั้งแต่อยู่แลปเก่า

จากโปรเฟสเซอร์ แล้วก็จากคนจีนที่เป็นผู้ชาย แล้วก็ผู้หญิงที่ดูกระเซอะกระเซิง ใส่แว่น ดูป้าๆ อารมณ์กูไม่สนใจเหี้ยไร กูจะทำงานอย่างเดียว

แค่กูมีเสื้อผ้าใส่กูก็พอใจแล้ว อะไรประมาณนั้น คือถ้าเป็นผู้หญิงจีนน่ารักๆแต่งตัวดี มันก็จะไม่เหม็น

กลิ่นมันเหม็นแบบกลิ่นลุง หมักๆอะ ไม่ใช่กลิ่นไอ้ลุงสะหมักนะ คือกลิ่นลุงๆ  แต่มันจะมีการหมักดองด้วย

เหม็นเว่ย แล้วหน้าตาคนจีนมันวอนไง (คือไม่ได้ด่าบรรพบุรุษนะ เสียใจว่ะ) กูอคติก็ได้ ทำไมอะ

คือนั่นแหละ เอาเป็นว่ายากเย็นอะ ที่กูจะทำใจมองมันในแง่บวก

ล่าสุด สองผัวเมีย กูว่าก็แก่พอๆกะกูนี่แหละ เพิ่งมาเรียน คนเค้าต่อคิวขึ้นรถเมล์กัน

แม่ง มาจากไหนไม่รู้มาซุกหัวแถวเลยไง กูไม่ค่อยปลื้มว่ะ กูว่าตั้งแต่โอลิมปีกที่จีน รัฐบาลมันก็สอนให้คนเข้าคิวขึ้นรถเมล์แล้วนะ 

ขากมั่วได้อีก ขากแบบทุกหย่อมหย้าเป็นถังขยะ

แต่ถ้าพวกมันเป็นบรรพบุรุษคนไทยจริง ก็นับว่า เราก็พัฒนาดีขึ้นมามากๆนะ เหมือนจากลิงมาสู่คน มีมารยาทมากขึ้น

คุยดังด้วยไง เหมือนไฟจะไหม้บ้านมัน ตะโกนหาห่าอะไรไม่ทราบ

(space นี้เริ่มต้นแบบผู้ดี และจะจบแบบสถุลอีกเช่นเคย)

 

เจอหนังสือสอนภาษาไทยเล่มนึงในร้านหนังสือของมหาลัย

สอนคำด่าด้วย เจริญละมึง

คำว่า You animal แปลว่า อีสัตว์ เขียนอย่างงี้เลยนะ

you bitch แปลว่า อีแรด คือตอนยืนอ่านกูหัวเราะกะพี่กรวด

you whore แปลว่า อีกะหรี่ แสบสันอะ

ดีนะ กูชอบอิอิ

 

ส่วนเรื่องแลป คนในแลปดีมาก แต่ก็ยังคงความเป็นฝรั่ง

ฝรั่งจะมีนิสัยโอเวอร์ ให้ของนิดนึง มันจะฮู้ ว ฮ้า สวยมากอะ ถ้าของนั้นใช้ได้ตอนนั้น มันก็จะใช้ให้ดูเลย

(ซึ่งก็ดีนะ คนให้ก็สุขใจไง)

ให้แดกอะไรก็ โหย มันอร่อยมากอะ สุดยอดเลย น่าจะไปเปิดร้าน มึงจะเวอร์ไปไหน

(ซึ่งก็ดีอีกอะ มีกำลังใจ)

แต่ถ้ามันไม่อร่อยแต่เสือกบอกอร่อย ก็เซ็งอยู่นะ คือบอกอร่อย แต่ไม่ตักเพิ่มไง

กลับมาคนในแลป คนในแลปเป็นบราซิล อาจารย์ก็บราซิล

เฮฮาดี วันๆก็แดกชอคโกแลต กินกาแฟ แต่ตอนทำงานมันก็ทำกันจริงจังนะ

สรุปว่าดีอะ ดีที่สุดในบรรดาแลปที่เคยเจอมา

เนื้อเรื่องก็ตรงกับที่อยากเรียน

คือไม่ได้ตรงกับที่อยากจริงๆหรอก ตรงกับที่คนอื่นอยากให้เรียนมากกว่า

ถ้าอยากเรียนจริงๆกูไม่มานั่งบื้ออยู่ในห้องแลปอะ นู่นไปอยู่ห้องอัดนั่งแต่งเพลง เพลินกว่าเยอะ

 

ยาวแล้วอะ เหนื่อย ปีนึงที่ผ่านมาก็โตขึ้นมาอีกหน่อย

ยี่สิบหกแล้วไง แต่รู้สึกเหมือนนิสัยแม่งยังเด็กอยู่

เอาเหอะ ก็เดี๋ยวแม่งก็โตเอง จะสามสิบอยู่รอมร่อแล้ว แก่ชิบหาย

ครับ จบก่อนดีกว่า วันหลังมาใหม่

 

 

 

 

                  

 

 

 

เงินมึงอะ เยอะแยะมากมายนะเว่ย เคยคิดจะให้กูซักบาทไหม ไอ่ห่า เจดีย์อูฐแม่งไม่กี่ตังค์หรอก ก่อนมึงตายก็คงสร้างเสร็จแหละไม่ต้องกังวลนะเว่ย แบบค่าจ้างไม่มีซักกะเซนต์เดียว แต่สั่งงานเหมือนกูเป็นขี้มูกอะ สั่งออกไปแล้วมึงก็มาแบบ ไหนดูดิ๊ ขี้มูกสีอะไร แล้วมึงก็เช็ดๆ แล้วก็ทิ้งไป ชื่นชมกูบ้างก็ได้ เดี๋ยวกูสอนสะกดคำว่ากำลังใจ สำคัญนะเว่ยคำนี้อะ งงว่าที่บ้านเค้าสอนมึงมาว่าด่าแล้วคนฟังจะมีกำลังใจรึเปล่า อ๊ะ กูก็ยังงงๆ อะ แรกๆกูก็ขี้เกียจ ก็ยอมรับ เพราะกูก็คิดว่าที่ผ่านมา กูก็ทำงานกับคนธรรมดามันก็โอเคดี แต่หลังๆมา ก็สองสามทุ่มถึงจะกลับนะเว่ย บางทีแม่งออกนู่นรถรอบสุดท้ายเลยไอ้ห่า ตกรถก็มี มึงจะเอาอะไรอีกวะ ให้กูย้ายทะเบียนบ้านมาขี้เยี่ยวที่ทำงานเหมือนมึงเลยมั้ยล่ะ เอางั้นก็ได้ แต่สร้างที่ฉีดก้นให้กูก่อนนะ แล้วจะกูจะย้ายมา อยากได้มากเลย กูไม่ชอบความสากของตูด ฝรั่งแม่งมันทนกันได้ยังไง มึงว่ามั้ย ขี้เสร็จเอากระดาษเช็ดอย่างเดียว แล้วแม่งมันเช็ดหมดมั้ย ขนาดอาบน้ำสบู่ลื่นปื๊ด ยังต้องเอาน้ำล้างออก แล้วนี่ขี้นะเว่ย ยิ่งเวลาท้องเสีย ไอ้ห่า น้ำตกดีๆนี่เอง มึงคิดกันได้ยังง้าย